Grotere afbeelding (opent in nieuw venster)

Omschrijving:
Anthony de Mello (1931-1987) was een jezuïtische priester en is, door zijn vele boeken en spirituele conferenties, bekend over de hele wereld.

In deze bestseller Bewustzijn vermengt hij christelijke spiritualiteit met boeddhistische wijsheid en psychologisch inzicht en komt daarbij tot een prachtige synthese.

In korte hoofdstukken legt hij uit dat het tijd wordt om, in plaats van alsmaar een druk en gehaast leven te leiden, ons bewust te worden van de stilte die in ons is. Dit gebeurt alleen, beweert hij, als we ons gewaar worden van onze meest onderdrukte en donkerste gedachten. We moeten deze (h)erkennen en accepteren, maar ons er niet door laten beïnvloeden. Er komt dan ruimte voor bewustzijn (stilte) waardoor we kunnen veranderen.
Wanneer we gaan inzien dat dit bewustzijn in ieder van ons aanwezig is, is dit de sleutel tot een levendiger, uitdagender en vollediger leven.
We kunnen dan meer open staan voor onze medemensen en de behoeften en het potentieel van hen zien.

Dit is een meesterlijk spiritueel boek dat ons uitdaagt om, in elk aspect van ons leven, bewust te worden.

Citaat uit het boek:

Over ontwaken

Spiritualiteit betekent wakker worden. De meeste mensen slapen, al zijn ze zich daar niet van bewust. Ze worden slapend geboren, brengen hun leven slapend door, trouwen in hun slaap, verwekken kinderen in hun slaap en sterven in hun slaap zonder ooit wakker te worden. Nooit begrijpen ze de enorme schoonheid van wat we het menselijke bestaan noemen. Weet u, alle mystici – katholieke, christelijke, niet-christelijke, ongeacht hun theologie – zijn het over één ding eens: dat alles goed is, alles is goed. Hoewel het een zootje is, is alles toch goed. Vreemde paradox, dat zeker. Maar het tragische is dat de meeste mensen nooit inzien dat alles goed is, omdat ze slapen. Ze hebben een nachtmerrie.

Vorig jaar hoorde ik een verhaal op de Spaanse tv over een man die op de deur van zijn zoon klopt. ‘Jaime,’ zegt hij: ‘Wakker worden!’ Jaime antwoord: ‘Ik wil niet opstaan, papa.’ De vader roept: ‘Opstaan, je moet naar school!’ Jaime zegt: ‘Ik wil niet naar school.’ Vraagt de vader: ‘Waarom niet?’ Zegt Jaime: ‘Drie redenen. In de eerste plaats omdat het zo saai is; in de tweede plaats omdat de kinderen me pesten en ten derde heb ik een hekel aan school.’ En zijn vader zegt: ‘Nou, ik geef je drie redenen waarom je wél naar school moet. In de eerste plaats omdat het je plicht is, in de tweede plaats omdat je vijfenveertig bent en ten derde omdat je de hoofdonderwijzer bent.’ Wakker worden, wakker worden! Je bent volwassen. Je bent te groot om nog te slapen. Wakker worden! Hou op met spelen met je speelgoed.

De meeste mensen zeggen wel dat ze de kleuterschool willen verlaten, maar laat je niets wijsmaken. Geloof hen niet! Ze willen alleen maar dat je hun kapotte speelgoed repareert. ‘Geef me mijn vrouw terug. Geef me mijn baan terug. Geef me mijn geld terug. Geef me mijn reputatie en mijn succes terug.’ Dat willen ze; ze willen ander speelgoed. Meer niet. Zelfs de beste psycholoog kan je vertellen dat mensen niet echt genezen willen worden. Ze willen een pil tegen de pijn. Genezing doet te veel zeer.

Wakker worden is onaangenaam, weet je. Het is zo lekker comfortabel in bed. Het is irritant om gewekt te worden. Daarom zal een verstandige goeroe geen poging doen om mensen wakker te maken. Hopelijk zal ik wijs genoeg zijn om geen enkele poging te ondernemen om je wakker te schudden als je slaapt. Daar heb ik in feite niets mee te maken, ook al zeg ik van tijd tot tijd ‘Wakker worden!’ tegen je. Ik moet me met mijn eigen zaken bemoeien, mijn eigen dansje dansen. Heb je er iets aan, mooi. Zo niet, pech gehad! Zoals de Arabieren zeggen: ‘De regen blijft hetzelfde, maar hij laat doornstruiken groeien in het moeras en bloemen in de tuin.’

Nog meer woorden

Mark Twain heeft het heel mooi geformuleerd toen hij zei: ‘Het was zo koud dat we doodgevroren zouden zijn als de thermometer een paar centimeter langer was geweest.’ We vriezen inderdaad dood door woorden. De kou buiten doet er niet toe, maar de thermometer wel. Het is niet de realiteit die telt, maar wat je erover tegen jezelf zegt. Ik hoorde een prachtig verhaal over een Finse boer. Toen ze de Russisch-Finse grens vastlegden, moest de boer besluiten of hij in Rusland of Finland wilde wonen. Na een hele poos zei hij dat hij in Finland wilde wonen, maar hij wilde de Russische beambten niet voor het hoofd stoten. Die brachten hem een bezoek om te informeren waarom hij in Finland wilde wonen. De boer antwoordde: ‘Ik heb altijd in moedertje Rusland willen wonen, maar op mijn leeftijd zou ik niet nog een Russische winter aankunnen.’

Rusland en Finland zijn maar woorden, concepten, maar niet voor mensen, niet voor gestoorde mensen. We zoeken bijna nooit naar de werkelijkheid. Een goeroe probeerde ooit een menigte uit te leggen hoe mensen op woorden reageren, zich voeden met woorden en op woorden leven, in plaats van op de werkelijkheid. Een van de toehoorders stond op om te protesteren en zei: ‘Ik ben het er niet mee eens dat woorden zo’n effect op ons hebben.’ De goeroe zei: ‘Ga zitten, klootzak.’ De man werd laaiend en zei: ‘U noemt zichzelf verlicht, een goeroe, een meester, maar u moest zich schamen.’ De goeroe zei vervolgens: ‘Neem me niet kwalijk, ik liet me meeslepen, mijn excuses, dat was fout; het spijt me.’ Tenslotte kalmeerde de man. Daarop zei de goeroe: ‘Het kostte maar een paar woorden om een hele storm in u te ontketenen; en het kostte maar een paar woorden om die weer tot bedaren te brengen, nietwaar?’ Woorden, woorden, woorden, wat kunnen ze ons gevangenzetten als ze niet goed worden gebruikt.